Tekst bij het sculptuur “Coprolites” :
… Het schilderen verloopt niet steeds constructief, doch vaak ook destructief of regeneratief, wanneer ik bv. eerder aangebrachte, gedeeltelijk of volledig gedroogde verflagen terug van het doek haal om een picturale gesteldheid ongedaan te maken – “kill your darlings” – of gewoon op zoek ben naar zinvol onderliggend beeldend materiaal. Deze werkwijze, die zich de laatste jaren steeds nadrukkelijker manifesteert, levert heel dikwijls verfresten op van diverse hoedanigheden; vloeibaar of rubberachtig, smeuïg of lederhard, glibberig, dan weer korstig,… De aandrang viel niet meer te temperen om deze fascinerende overblijfselen te laten reïncarneren in een “verfsculptuur” en stilaan begon ik na elke schildersessie die nuttige grondstoffen genereerde te modelleren met de nieuwe oogst. Zo werd “Coprolites” – de facto de fossiele uitwerpselen van mijn schilderijen -na ruim zes jaar voltooid. …
(uit een bericht aan Wouter de Bruycker)

De Vernissage was op vrijdag 11 mei 2012 om 19u. De toelichting werd gegeven door Eric Bracke.

Vernissage was op vrijdag 6 april 2012. De toelichting werd gegeven door Jan Van den Berghe (journalist-televisiemaker).

In maart hebben we 3 huisdieren in de bib!

De vissen hun namen zijn Zorro en Caliepo.

De vogel heet Mories Poisson.

Op 15 maart 2012 zal het precies 100 jaar geleden zijn dat Louis Paul Boon werd geboren. Boon is zonder twijfel een monument in de Nederlandstalige literatuur. In Het Laatste Kabinet pakken wij uit met een aantal unieke stukken, gesigneerde boeken, zijn doodsprentje, zijn Fenomenale Feminatheek.

TENTOONSTELLING TOM SCHAMP 2 maart – 29 maart 2012
Jeugdboekillustraties

TOM SCHAMP werd geboren op 22 mei 1970 in Mortsel. De illustrator groeide op in Brussel en woont momenteel in Wemmel. Hij volgde Toegepaste Grafiek aan het Sint-Lucas Instituut. Daarna studeerde hij nog een jaar illustratie en grafische technieken in Polen.
Hij werkte van in het begin als illustrator voor diverse media in binnen- en buitenland, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Zo maakte hij talloze boekomslagen, tijdschriften en brochures, maar er zijn ook affiches en platenhoezen van zijn hand.
In 1994 won hij de Gouden Ezel Award voor de omslag van De klokken luiden witte vlokken (Uitgeverij Bakermat), een poëziebundel samengesteld door Daniël Billiet. In 2005 won hij samen met Ghislaine Roman de ‘Prix des incorruptibles’ van de Franse kinderjury voor Le livre des peut-être.
Het merendeel van de prentenboeken die hij na 2000 geïllustreerd heeft, verschenen overigens eerst bij Franse uitgeverijen zoals Milan Jeunesse, p’tit Glénat en Sarbacanne.en werden daarna in het Nederlands vertaald.
In 2001 en 2007 werd Tom Schamp onderscheiden met een Boekenpluim, een eervolle vermelding voor Vlaamse illustratoren. De eerste Boekenpluim ontving hij voor zijn illustraties in Mijn zus draagt een heuvel op haar rug van Ed Franck (Uitgeverij Averbode) en de tweede voor De buidelbaby van Elisabeth Brami (Uitgeverij De Eenhoorn).
In 2008 ontving hij voor De 6de dag van Tine Mortier (Uitgeverij De Eenhoorn) de Boekenpauw, de Vlaamse prijs voor het mooist geïllustreerde jeugdboek.
De laatste jaren legt hij zich vooral toe op het maken van prentenboeken voor kinderen, waarbij hij niet zelden zijn twee zonen gebruikt als jury. Kinderen zijn namelijk heel direct en eerlijk, ze zijn geïnteresseerd of ze zijn het niet.
Tom Schamp houdt van tekeningen die na herhaalde lezing nog verrassingen in petto hebben. Bovendien vindt hij dat een illustratie, zelfs voor jonge kinderen, vrij complex mag zijn.
Vooral zijn dierenfiguren zijn heel gracieus, zelfs olifanten of nijlpaarden hebben totaal geen last van hun gewicht en kunnen zich in alle vrijheid op rolschaatsen verplaatsen. Op die manier beschouwt hij het onmogelijke als de gewoonste zaak van de wereld.
Zijn zelf geschreven en getekende Otto-kartonboeken zijn lusboeken die in twee richtingen leesbaar zijn.
Tom Schamp laat zich nog steeds beïnvloeden door toonaangevende kunstenaars en illustratoren zoals Antonio Segui, Alain Grée, Eric Carle, Marc Chagall, Edward Hopper, Richard Scarry enz…
Hoewel hij er nooit naar gestreefd heeft, vertoont zijn werk ook overeenkomsten met dat van surrealistische kunstenaars zoals René Magritte en Paul Delvaux. Zo combineert hij diverse materialen zoals ecoline, aquarel, gouache, vetkrijt, papier en karton en gaat zijn voorkeur duidelijk uit naar donkere, volle kleuren, die het geheel een magisch, soms zelfs een angstaanjagend en beklemmend gevoel geven.

Het is duidelijk dat deze jonge kunstenaar een eigen herkenbare stijl ontwikkeld heeft die terecht op de nodige erkenning mag rekenen in de wereld van de Vlaamse illustratoren.

Op zaterdag 4 februari 2012 vond in het CC het Spoor en de bib de 33ste editie plaats van de Dag van het Woord. Gastdichter was Bart Moeyaert.

De opening vond plaats op zaterdag 28 januari 2012 om 15u (in aanwezigheid van Edith Ringnalda, weduwe Vinkenoog).

En de onthulling van het gedicht van Tjitske Jansen vond plaats op zaterdag 28 januari 2012 om 16u in het stadspark van Harelbeke, kant Ballingenweg.

Philippe Claudel is (scenario)schrijver en filmregisseur en kent in het eerste decennium van de 21ste eeuw heel wat succes met zijn romans en films. Bekend zijn o.a. Rivier van vergetelheid (zijn debuutroman uit 1999), Zonder mij (2000), Grijze zielen (2004), Het Verslag van Brodeck (2007) en Het onderzoek (2010). Op 2 februari wordt hij 50 jaar. In Het Laatste Kabinet tonen wij van hem een tiental gesigneerde boeken, parafernalia i.v.m. Rivier van vergetelheid en enkele belangrijke foto’s van zijn geboorteplaats Dombasle-sur-Meurthe (bij Nancy).
Deze plek wordt tot leven geroepen in zijn boek Tot ziens, meneer Friant.

Dag van het woord zaterdag 4 februari 2012
Klik op de link om het programma te openen: flyer_DvhW